Komenda Wydruk z szablonu i zwróć id pliku pozwala wykorzystać szablon w triggerze. W zależności od rodzaju szablonu generuje plik, otwiera redagowanie albo przygotowuje wydruk. Nazwa komendy nie oznacza, że każda jej konfiguracja zwróci identyfikator pliku.
1. Wybór szablonu i obiektu #
- Przygotuj szablon i sprawdź jego działanie na pojedynczym obiekcie.
- W triggerze przygotuj zmienną typu obiekt, np. bieżące zlecenie.
- Dodaj komendę „Wydruk z szablonu i zwróć id pliku”.
- W polu szablon wskaż wzorzec, a w Zmienna triggera — obiekt stanowiący kontekst.
- Nadaj komendzie czytelną nazwę, aby można było wykorzystać jej wynik w następnych krokach.
Lista szablonów tej komendy obejmuje różne rodzaje. Nie filtruje ich automatycznie wyłącznie do wzorców zwracających plik ani do klasy przygotowanego obiektu. Zgodność szablonu i kontekstu trzeba sprawdzić samodzielnie. Brak szablonu powoduje błąd, a nie utworzenie pustego dokumentu.
2. Kiedy wynik jest ID pliku #
Dla obsługiwanych szablonów plikowych oraz typu „Plik tekstowy” program próbuje utworzyć gotowy plik w module plików. Po powodzeniu zwraca jego ID. Przy nieudanym utworzeniu pliku wynik może wynosić 0.
Przygotowanie wzorca opisują instrukcje PDF, Word i Excel. ID wygenerowanego pliku jest identyfikatorem rekordu pliku w bs4 core, a nie ścieżką na dysku ani adresem URL.
Domyślnie po wygenerowaniu pliku komenda może również uruchomić pobieranie dla użytkownika. Dla wybranego szablonu plikowego pojawia się atrybut Nie wyświetlaj użytkownikowi aktywującemu trigger. Pozwala wyłączyć tę prezentację i wykorzystać wynik w dalszej automatyzacji.
Dostępność atrybutu zależy od rozpoznania szablonu jako plikowego. Nie zakładaj, że będzie widoczny dla każdego rodzaju, w tym każdego szablonu tekstowego.
3. E-mail, SMS i pismo mają inne zachowanie #
Dla szablonów e-mail, e-mail tekstowy i SMS komenda tworzy redagowanie i otwiera edytor. W tym wariancie zwraca 0, a nie ID pliku. Nie jest to polecenie automatycznej wysyłki wiadomości. Do wysyłki e-mail służy odrębna komenda „Wyślij e-mail”.
Dla pozostałej ścieżki pisma program przygotowuje treść do wydruku i otwiera widok drukowania. Może również zapisać aktywność wydruku i powiązać ją z obiektem. Także tutaj wynik nie oznacza ID wygenerowanego pliku.
W triggerach działających w tle stosuj warianty przeznaczone do wygenerowania pliku bez otwierania interfejsu. Otwarcie edytora lub okna wydruku wymaga interaktywnej pracy użytkownika.
4. Przykład: PDF zapisany przy zleceniu #
- Przygotuj szablon PDF zgodny z klasą zlecenia.
- Odczytaj obiekt zlecenia do zmiennej.
- Wygeneruj dokument komendą „Wydruk z szablonu i zwróć id pliku”.
- Włącz atrybut wyłączający prezentację użytkownikowi, jeżeli dokument ma powstać bez pobierania.
- Sprawdź, czy wynik zawiera prawidłowe ID pliku. W razie niepowodzenia przerwij dalsze przypisanie i obsłuż błąd.
- Komendą „Ustaw pole w Obiekcie” przypisz wynik do właściwego pola powiązania z plikami.
- Zapisz zmieniony obiekt. Samo wygenerowanie dokumentu nie wypełnia automatycznie wybranego pola zlecenia.
Jeżeli pole przechowuje kilka plików, ustal, czy nowy dokument ma zastąpić poprzednią zawartość, czy zostać do niej dołączony. Nie utożsamiaj przypisania jednego ID z automatycznym dopisaniem do listy.
5. Weryfikacja i ponowne wykonanie #
Sprawdź zawartość pliku, kontekst znaczników, jego dostępność dla docelowego użytkownika i zapis powiązania w obiekcie. Osobno przetestuj brak szablonu oraz błędne dane wymagane do generowania.
Ponowne uruchomienie może utworzyć kolejny dokument. Zaplanuj warunek generowania albo decyzję, kiedy świadomie zastępować wcześniejszy plik. W triggerze uruchamianym po zapisie uwzględnij również, czy zapisanie powiązania z dokumentem nie uruchomi ponownie tej samej automatyzacji.
